بعد از سقوط حکومت طالبان وایجاد حکومت جدید درافغانستان، نهاد ها ی گونا گونی به وجودآمدند. نهادهایی که هر کدام درعرصه سیاست واجتماع کار کرد مثبت داشته و برخی تا هنوزنیز ادامه داده اند.
یکی از نهاد هایی که با استفاده از اغتنام فرصت به وجودآمد "شورا ی سراسری علمای افغانستان" بود، ویکی از زیر مجموعه ای این نهاد ، شورای علمای شیعه افغانستان است.
باور مندی به مذهب ،اعتقاد به دین وسنتی بودن مردم واعتمادی که میان مردم وعلما درطول تاریخ افغانستان وجود داشته است می طلبید که نقش علما درزندگی دینی وجهت دهی اخلاقی مردم پررنگ تر از گذشته باشد .
چون در گذشته ها نه چنین فضای بازی وجود داشت که علما دست به ایجاد نهادی بزنند ونه هم مردم به این حد نیازمند حضورعلما بوده وخود را نزدیک به علما احساس می کرده اند.
بنابراین یک کشش مثبت در سالیان متمادی ایجاد شده بود که علمای دینی را نمادی از وحدت ،همدلی ،نیک خواهی واخلاق مداری می دانستند.
اما متاسفانه بر رغم این انتظار نیکو ومثبت، علمای دینی ( روحانیان) نتوانستند به رسالت دینی خود آن گونه که شایسته بوده عمل کنند و وظایف رهبری خود را به صورت درست به انجام برسانند .
برچسب:
نویسنده: بردیا رحیمی